~~

 my-tips-collection

στον ιστορικό Μοριά...

    ~Η Πελοπόννησος είναι η μεγαλύτερη χερσόνησος της Ελλάδας, και ένα από τα εννέα γεωγραφικά της διαμερίσματα. Πληθυσμός: 1,1 εκατ. (2011) Βικιπαίδεια

!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~~~~~~~~~~~~~~~~
..........................................................Δείτε εδώ, στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ...........

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Trailer του επίσημου βίντεο για το 1ο Παγκόσμιο Συνέδριο Βιοσυντονισμού //Discover Paralio Astros Kynourias, Greece !





Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε το 1ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΒΙΟΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ - BIOMEDIS, το οποίο διεξήχθη 13 -20 Ιουνίου 2017 στο Παράλιο Άστρος Αρκαδίας. Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Περιλάμβανε διαλέξεις και εκπαιδεύσεις από διακεκριμένους γιατρούς και ερευνητές από Ελλάδα και εξωτερικό καθώς και πλήθος εκδηλώσεων.

Οι 250 και πλέον σύνεδροι από 30 χώρες αποκόμισαν πολύτιμες γνώσεις πάνω στις τελευταίες τεχνολογικές εξελίξεις στον τομέα της ιατρικής και συγκεκριμένα στη βιοσυντονιστική θεραπεία που σημειώνει εντυπωσιακά αποτελέσματα. Μέσα από τις εκδηλώσεις ψυχαγωγικού χαρακτήρα, οι σύνεδροι είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν τον ελληνικό πολιτισμο και παράδοση. Από επισκέψεις που πραγματοποιήθηκαν σε χώρους θρησκευτικού και αρχαιολογικού χώρου, καθώς και από τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, οι επισκέπτες του συνεδρίου γεύτηκαν την Ελληνική φιλοξενία και μαγεύτηκαν από τις ομορφιές και την ιστορία του τόπου μας. Μας αποχαιρέτησαν έχοντας με τις καλύτερες εντυπώσεις για τη χώρα μας και συγκεκριμένα για την Πελοπόννησο και την Αρκαδία και μας έδωσαν την υπόσχεση ότι του χρόνου θα επισκεφτούν ξανά τη χώρα μας.
Εκφράζουμε ξεχωριστές ευχαριστίες στον Περιφεριάρχη Πελοποννήσου Πέτρο Τατούλη, γιατί χωρίς την πολύτιμη βοήθεια της Περιφέρειας αυτό το συνέδριο δε θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί. θα θέλαμε επίσης να ευχαριστήσουμε τον δήμαρχο της Τρίπολης Δημήτρη Παυλή, το Δήμο Βόρειας Κυνουρίας, την τοπική κοινότητα του Παράλιου Αστρους, στους τοπικούς χορευτικούς και μουσικούς συλλόγους, στον ερασιτεχνικό σύλλογο αλιέων Παραλίου Άστρους - Τρίπολης "Γοργόνα Σθενώ", τους χορηγούς επικοινωνίας καθώς και όλους όσους πήραν μέρος στην οργάνωση του συνεδρίου.

Το συνέδριο BIOMEDIS έλαβε τέλος. Αλλά το κοινό μας έργο συνεχίζεται. Στόχος μας – να κάνουμε τις βιοσυντονιστικές τεχνολογίες προσιτές για όλους. Διότι πίσω από αυτές είναι το μέλλον μας.

Ακολουθεί το trailer του επίσημου βίντεο για το Παγκόσμιο Συνέδριο Βιοσυντονισμού - Biomedis. Το βίντεο έχει επιμεληθεί ο Χρήστος Γιατράκος.

https://www.youtube.com/watch?v=wJ64ht4uJS8


Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε στην επίσημη σελίδα του συνεδρίου μας www.BiomedisWorldEvent.com

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

ΠΑΛΙΑ ΣΠΑΡΤΗ ΨΙΛΙΚΑΤΖΙΔΙΚΟ «ΜΕΡΕΚΟΥΛΙΑΣ –ΧΟΥΛΗΣ»



Κάποτε, στη μικρή γειτονιά των ανθρώπων της Σπάρτης, έζησαν και οι ψιλικατζήδες. Άνθρωποι φτωχοί, που μ’ ένα πανέρι στα χέρια , έναν πάγκο στο πεζοδρόμιο ή ένα αυτοσχέδιο καρότσι πουλούσαν ψιλικά για να ζήσουν . 
Ψιλικά, στη γλώσσα του λαού, είναι τα διάφορα μικροπράγματα μικρής αξίας, απαραίτητα όμως στην καθημερινή ζωή: Χτένες, καθρεφτάκια, κομπολόγια, νυχοκόφτες, κουβαρίστρες, καρούλια, βελόνες , καρφίτσες , παραμάνες , τσιμπιδάκια , φακοί, αναπτήρες, κουμπιά, κολόνιες φτηνές , πούδρες, σηκώστρες παπουτσιών, λάστιχα για ράψιμο, κόπιτσες, μεζούρες , πίπες καπνίσματος, ψαλίδια, βούρτσες, πορτοφόλια, σπάγκοι, τραγιάσκες, ζώνες , πινέλα και μηχανές ξυρίσματος , ξυραφάκια, κ.α.π .
Σήμερα, στην εποχή της ισοπέδωσης των πάντων , ο όρος «ψιλικατζής» αναφέρεται απαξιωτικά (δυστυχώς) σε ανθρώπους που δεν μπορούν να διακρίνουν το σημαντικό από το ασήμαντο . Στην πραγματικότητα όμως του «κάποτε» , οι ψιλικατζήδες ήταν οι χαρακτηριστικοί ήρωες των πεζοδρομίων και της Ζωής που με το «τίποτα» (κυριολεκτικά) πάσχισαν να ζήσουν τις οικογένειές τους σε εποχές δύσκολες και σκοτεινές . Στημένοι απ’ το πρωί ως το βράδυ πίσω από το υπαίθριο «μαγαζάκι» τους ή οργώνοντας τους δρόμους μαζί του , καρτερούσαν υπομονετικά να σταματήσει κάποιος περαστικός μπροστά τους , για να αγοράσει κατιτίς και να οικονομήσουν τον «άρτον τον επιούσιον» . Πολλοί απ’ αυτούς τους αγωνιστές της ζωής κατάφεραν με τη σκληρή δουλειά τους , να μετατρέψουν κάποια στιγμή τον πάγκο τους σε πραγματικό μαγαζί (ψιλικατζίδικο) και να διαπρέψουν σαν επαγγελματίες , διδάσκοντας πως στη ζωή , όσο κουρασμένος κι αν είσαι , ποτέ δεν πρέπει να τα παρατάς και ότι με υπομονή κι επιμονή μπορείς να ανέβεις το δρόμο τον ανηφορικό , ώσπου να φτάσεις σ’ ένα πλάτωμα και να ξαποστάσεις δικαιωμένος . 
Ένας απ’ αυτούς τους ψιλικατζήδες που έγραψαν ιστορία στη Σπάρτη , ήταν και ο Νίκος Μερεκούλιας του Γεωργίου . Ο Νίκος , στα 1948 , στα μαύρα χρόνια του αδελφοκτόνου εμφυλίου πολέμου και σε μεγάλη , σχετικά , ηλικία , έφυγε απ’ το χωριό του τον Κεφαλά της Λακωνίας και ήρθε στη Σπάρτη , κυνηγώντας το όνειρο μιας καλύτερης ζωής . Έκανε πολλές δουλειές «του ποδαριού» ( μ’ ένα ποδήλατο κι ένα τελάρο με ψιλικά από πίσω πήγαινε στα χωριά και τα άλλαζε με αυγά , ψωμί , λάδι , αλεύρι , κ.α. . Αργότερα σαν σερβιτόρος (και μάλιστα καλός) στο εστιατόριο «ΣΕΜΙΡΑΜΙΣ» στην κεντρική πλατεία ) , αλλά δεν ήταν αυτό που γύρευε στη ζωή του. Αποφάσισε , λοιπόν , να σταθεί στα δικά του τα πόδια . Να κάνει κάτι ολότελα «δικό του» . Έφτιαξε , γι’ αυτό , έναν πάγκο - καρότσι με τρεις μεγάλες ρόδες ποδηλάτου (μία μπροστά , δύο πίσω) τον γέμισε με ψιλικά (λίγα στην αρχή …περισσότερα κατόπιν) και άρχισε να στήνεται στα πεζοδρόμια του κέντρου της Σπάρτης , όπου είχε την περισσότερη κίνηση . Αγαπημένο του στέκι ήταν έξω από το φαρμακείο του Μαρκόπουλου , στις νότιες καμάρες της πλατείας , μαζί με άλλους συναγωνιστές του πεζοδρομίου , τον μπαρμπα –Βαγγέλα με τα παγωτά και τα ζαχαρωτά, τον Αθανασόπουλο («μπούζι-μπούζι») με τις πορτοκαλάδες , τις λεμονάδες , τις βυσσινάδες και τις γκαζόζες , τον Δαμιανό με τα πιάτα και τα γυαλικά , τον Κεφαλλονίτη τον Γιώργη τον «Πανώριο» με τα ψιλικά κι άλλους πολλούς . 

Απ’ το πρωί ως το βράδυ στο μετερίζι του πεζοδρομίου , με κρύα και χιόνια και βροχές και χειμώνες και ζέστες και ήλιο και καλοκαίρια και γιορτές και καθημερνές . Και σαν νύχτωνε για τα καλά , έπιανε τις λαβές του καροτσιού του ο κυρ Νίκος και τραβούσε να ξαποστάσει στο ταπεινό σπιτάκι που έμενε με το νοίκι , στο τέρμα της σημερινής Γκορτσολόγου , εκεί που συναντιέται με την Όθωνος Αμαλίας , όπου του είχε στρωμένο τραπέζι η γυναίκα του , η κυρα - Κανέλλα , με αγάπη πολλή , μ’ ένα πιάτο ζεστό φαΐ και μια κούπα κρασί , για να στυλωθεί η ψυχή και να ’χει ανάκαρο την άλλη τη μέρα ο κυρ Νίκος , να ξαναβγεί στη βιοπάλη για ένα «σήμερα» καλό , για ένα «αύριο» καλύτερο για κείνον , τη γυναίκα του και τα τρία του τα παιδιά .
Ήταν η εποχή , μετά τον πόλεμο , που οι άνθρωποι οι φτωχοί είχαν βγει από τα χαρακώματα του φόβου και είχαν μπει στο αλωνάκι της ζωής θαρραλέοι και αποφασισμένοι να παλέψουν και να νικήσουν .
Οι δουλειές του Νίκου Μερεκούλια , του ψιλικατζή , πήγαιναν καλά κι όταν το «σακούλι» άρχισε («φασούλι το φασούλι») να γεμίζει , παράτησε τον πάγκο και το καρότσι κι άνοιξε μαγαζί δικό του . Αυτό ήταν κάτι που το έκαναν τότε αρκετοί ψιλικατζήδες , πράγμα που δείχνει τη θέλησή τους να ξεφύγουν από τη μιζέρια και να κερδίσουν κι αυτοί μια θέση στον ήλιο . Το πρώτο ψιλικατζίδικο που άνοιξε ο κυρ Νίκος ο Μερεκούλιας , στα 1958 , ήταν ακριβώς απέναντι από τη θέση που έστηνε τον πάγκο , εκεί κοντά στη συμβολή Ευαγγελιστρίας και Παλαιολόγου , μιας και οι παλιοί δένονταν με αρραβώνα ζωής με τον τόπο που έζησαν κι ακούμπησαν τον ιδρώτα και το «αχ» τους. Όπως το σπίτι πίστευαν οι παλιοί πως έχει το καλό του «στοιχειό» , έτσι και οι αγωνιστές του πεζοδρομίου πίστευαν πως δεν πρέπει να απομακρύνονται από κει που έφαγαν ψωμί για να μην αλλάξει η τύχη η καλή .
Το πρώτο ψιλικατζίδικο του κυρ Νίκου του Μερεκούλια ήταν ένα μικρό , στενό μαγαζάκι , αρκετό όμως για να στεγάσει τα όνειρα του και ικανό να στηρίξει τη θέλησή του να προχωρήσει πάντα μπρος και να μην πισωγυρίσει ποτέ . Σ’ αυτά τα παλιά μικρά μαγαζάκια ποτέ δε μέτρησε το μέγεθος , παρά της καρδιάς το πύρωμα και η ατσάλινη θέληση εκείνων των ανθρώπων των «παρακατιανών» , που γνώρισαν από μικροί τις στενοχώριες της ζωής και όρθωσαν μπόι στους αγέρηδες της καταστροφής . Μπορεί να λύγισαν σαν τα καλάμια - κάποιες φορές - στην ορμή τους , αλλά δεν έσπασαν ! Άντεξαν!!!
Τα οργάνωσε ΟΛΑ με τάξη και με σύστημα ο κυρ Νίκος στο πρώτο του ψιλικατζίδικο . Γέμισε τα ράφια και τις βιτρινούλες με ψιλικά αλλά και ρούχα της ανάγκης (ήξερε πια καλά ΤΙ θα γύρευαν οι άνθρωποι οι φτωχοί και λαϊκοί απ’ το μαγαζί του) έβαλε στο βάθος κι ένα τραπεζάκι με μια καρέκλα που γι’ αυτόν ήταν θρόνος και ξεκίνησε τη νέα βιοπάλη , από θέσεις καλύτερες και πιο σίγουρες . Δίπλα του , ακριβώς στη γωνία Ευαγγελιστρίας και Παλαιολόγου , ήταν το ψιλικατζίδικο του Γιάννη Δασκαλάκη , αλλά αυτό δεν δημιουργούσε κανένα πρόβλημα . Ήταν τέτοιες οι εποχές και οι καταστάσεις , ώστε υπήρχαν περιθώρια δουλειάς , πολύ μεγάλα , για ΟΛΟΥΣ . Ο κόσμος ο λαϊκός , που γνώριζε τον κυρ Νίκο από την εποχή του καροτσιού και ψώνιζε απ’ αυτόν , τον ακολούθησε ΚΑΙ στο ψιλικατζίδικο . Ποικιλία ειδών , καλά πράγματα , φτηνές τιμές και , κυρίως , ανθρώπινη επαφή , επικοινωνία και ζεστασιά , από έναν επαγγελματία που ήξερε ΤΙ σημαίνει φτώχεια και ανάγκη ! 
Όταν οι δουλειές πήραν καλό δρόμο κάλεσε ο κυρ Νίκος ο Μερεκούλιας τον γιο του τον Βαγγέλη , που τότε δούλευε υπάλληλος στο χρωματοπωλείο «Ισάδα – Γιαννόπουλου» επί της Ευαγγελιστρίας , να μπει στο ψιλικατζίδικο και να «βάλει πλάτη», ώστε να μεγαλώσει και να ριζώσει ΚΑΙ στις επόμενες γενιές . 
Το ψιλικατζίδικο , στα χρόνια εκείνα , δεν ήταν ένα απλό μαγαζί . Ήταν ένα μεγάλο σχολείο όπου γνώριζες έναν κόσμο αυθεντικά λαϊκό , σε μια εποχή που η Σπάρτη δεν ήταν ακόμα η σημερινή μεγάλη και σύγχρονη πόλη , αλλά μια μικρή επαρχιακή πόλη που κατοικούνταν κυρίως από ανθρώπους της βιοπάλης , οι οποίοι πάσχιζαν καθημερινά να τα φέρουν βόλτα με κόπο πολύ και ιδρώτα και αγωνία . Το ψιλικατζίδικο ήταν ανεκτίμητης αξίας πόρτα για τον κόσμο αυτόν , αφού εδώ έβρισκαν τα απολύτως απαραίτητα για τη ζωή και την καθημερινότητά τους σε τιμές φτηνές και προσιτές .
Οι ρόμπες , οι τσάντες , τα φουστάνια , οι ποδιές , τα υφάσματα του μέτρου , οι μουσαμάδες , τα τραπεζομάντιλα , οι κουρτίνες , οι φόδρες , τα σακάκια , τα παντελόνια , οι κάλτσες , οι μαγκούρες , τα καπέλα , τα εσώρουχα , οι φανέλες , τα πουκάμισα , οι πιζάμες , τα νυχτικά , οι σχολικές ποδιές , οι ομπρέλες , οι παντόφλες , οι σαγιονάρες και οι γαλότσες κι ένα σωρό άλλα είδη «οικιακού εξοπλισμού» κι «ένδυσης» ήταν εκεί , τακτοποιημένα με νοικοκυροσύνη στα ράφια και στις κρεμάστρες, πλάι στα ψιλικά , και περίμεναν – καθημερινά - το νοικοκύρη ή τη νοικοκυρά για να καλύψουν τις ανάγκες της οικογένειας και του σπιτιού ! Πραγματικά , χάρη στα ψιλικατζίδικα , οι λαϊκοί άνθρωποι εκείνης της δύσκολης εποχής κατάφεραν να επιβιώσουν διατηρώντας ένα επίπεδο αξιοπρέπειας κοινωνικής και ποιότητας ζωής .
Τα χρόνια πέρασαν , το ψιλικατζίδικο «ΜΕΡΕΚΟΥΛΙΑ» πήγαινε καλά και πάρθηκε η απόφαση , στα 1971 , να μεταφερθεί σε άλλο χώρο , πιο μεγάλο , ώστε να επεκταθεί επαγγελματικά και να πάρει νέα πνοή . Έτσι , νοικιάστηκε , ακριβώς απέναντι , στην οδό Ευαγγελιστρίας αρ. 55 , ένα κατάστημα που πληρούσε τις προδιαγραφές που είχαν κατά νου ο κυρ Νίκος και ο Βαγγέλης Μερεκούλιας , ο γιος του .
Ο κυρ Νίκος ο Μερεκούλιας , που από το ΤΙΠΟΤΑ κατάφερε με τον προσωπικό του αγώνα να στήσει μιαν ανθούσα επιχείρηση στο κέντρο της Σπάρτης , έφυγε ευχαριστημένος απ’ τη ζωή στα 1985 και το ψιλικατζίδικο πέρασε στα χέρια του γιου του Βαγγέλη Μερεκούλια , ο οποίος συνεταιρίστηκε με τον άντρα της αδερφής του, τον Χαράλαμπο Χούλη , οικοδόμο μέχρι τότε , κι έτσι η φίρμα έγινε «ΜΕΡΕΚΟΥΛΙΑΣ-ΧΟΥΛΗΣ» . Το ψιλικατζίδικο ΚΑΙ με τη νέα του μορφή διατήρησε τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά λειτουργίας και οργάνωσης , με τη βεβαιότητα πως αυτό ήταν εγγύηση για τη μελλοντική του διαδρομή . Είναι αλήθεια πως τέτοια παραδοσιακά μαγαζιά μοιάζουν σαν τους οδηγούς των καραβανιών στην έρημο : Τραβάνε μπροστά κι από πίσω το καραβάνι ακολουθεί με εμπιστοσύνη , ξέροντας πως ο δρόμος και η πορεία είναι η σωστή και ασφαλής ! 
Στη 10ετία του ’90 οι παλιοί καπεταναίοι άρχισαν να παραδίνουν το πηδάλιο του σκάφους : Πρώτα αποχώρησε με σύνταξη ο κυρ Βαγγέλης ο Μερεκούλιας κι ύστερα ο κυρ Μπάμπης ο Χούλης .
Το ψιλικατζίδικο πέρασε στην τρίτη πλέον γενιά , στον γιο του κυρ Βαγγέλη , τον Νίκο Μερεκούλια και στην κόρη του κυρ Χαράλαμπου την Κανέλλα Χούλη , δυναμώνοντας έτσι τα όνειρα των παλαιών να αναβιώσει το ψιλικατζίδικό τους και να κρατηθεί γερό κι αγνό για πολλά χρόνια ακόμη , ώστε να προσφέρει στον κόσμο καλά και φθηνά λαϊκά είδη και ψιλικά , έτσι όπως έκανε από την πρώτη μέρα της λειτουργίας του , έτσι όπως έκανε ο πατριάρχης του μαγαζιού , ο κυρ Νίκος Μερεκούλιας , μπροστά στο αυτοσχέδιο καρότσι του εκεί στις καμάρες και στα πεζοδρόμια της Σπάρτης , σ’ εκείνα τα πέτρινα χρόνια .
Είναι πραγματικά συγκινητικό να συναντάς τέτοια φαινόμενα στη ζωή , ανθρώπων (δηλαδή) συγγενών που πορεύτηκαν μαζί και συνεργάστηκαν αρμονικά ΚΑΙ επαγγελματικά με αγάπη , τιμιότητα, ειλικρίνεια και ζεστασιά , να παραδίδουν αυτό το πνεύμα αγάπης και αλληλεγγύης ΚΑΙ στα παιδιά τους , κάνοντάς το Πολικό Αστέρα στο μακρύ και δύσκολο ταξίδι της ζωής , ώστε να μη χάνουν το δρόμο τους προς τα λιμάνια που καρτερούν . Μαζί τους , 33 ολόκληρα χρόνια , πιστή , ικανή και αφοσιωμένη υπάλληλος , η Αθηνά Μονεμβασίτη , φίλη , συμμαθήτρια και κουμπάρα της Κανέλλας , γεγονός που μαρτυράει κάτι πολύ γνωστό πλέον : ότι στα παλιά μαγαζιά οι υπάλληλοι έπαιρναν σύνταξη απ’ αυτά , αφού η σχέση που σφυρηλατούσαν με τους ιδιοκτήτες ξεπερνούσε κατά πολύ την τυπική σχέση αφεντικού – υπαλλήλου και γινόταν σχέση ζωής , συγγένεια που δεν ερχόταν εξ αίματος αλλά κατακτιόταν σε στέρεες βάσεις , μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο .
Ο κυρ Βαγγέλης ο Μερεκούλιας , αν και τα χρόνια άρχιζαν να βαραίνουν στους ώμους , συνέχιζε κάθε πρωί να πηγαίνει στο μαγαζί , να πίνει το καφεδάκι του , να αναπνέει τον αέρα του ψιλικατζίδικου , να βλέπει τους παλιούς φίλους και πελάτες , να αγγίζει και να τακτοποιεί τα ψιλικά και κάθε χρόνο να στολίζει τη μικρή βιτρινούλα στην πρόσοψη του μαγαζιού , που έχει γίνει σήμα κατατεθέν του ψιλικατζίδικου . Σήμερα , σε ηλικία 84 ετών , που τα πόδια του έχουν βαρύνει πια , βγαίνει μόνο μέχρι τη μικρή πλατεία της γειτονιάς του παρέα με τον αγαπημένο του σκύλο , κάθεται στο παγκάκι , αλλάζει «καλημέρες» με τους περαστικούς (μιας και όλοι τον γνωρίζουν και τους γνωρίζει όλους) κι ύστερα επιστρέφει, αργά – αργά , στο σπίτι του , εκεί στο Νέο Κόσμο , στο σπίτι που χτίστηκε κάποτε με τους καρπούς μιας τίμιας και κοπιαστικής δουλειάς χρόνων , το σπίτι όπου έζησε μιαν ευτυχισμένη και ήρεμη ζωή με τη γυναίκα του την Καλλιόπη , το γένος Ψηλακάκου από το Δαφνί , («τον άφησε μόνο» στα 1986) και τα δυο του παιδιά , τον Νίκο και την Κανέλλα .
Ο κυρ Χαράλαμπος ο Χούλης δεν στάθηκε τυχερός να ρουφήξει ως το τέλος το ποτήρι των γηρατειών . Έφυγε από τη ζωή στα 2016 , σε ηλικία 79 ετών , αφήνοντας πίσω του τη μνήμη ενός καλόκαρδου και γελαστού ανθρώπου με ξάστερο πρόσωπο , καλού οικογενειάρχη και τίμιου επαγγελματία !
Σήμερα , όταν μπαίνεις στο «ΨΙΛΙΚΑΤΖΊΔΙΚΟ ΜΕΡΕΚΟΥΛΙΑ – ΧΟΥΛΗ» νιώθεις ότι περνάς από μια Πύλη του Χρόνου κι αλλάζεις εποχή . Είσαι στο «Σήμερα» αλλά συγχρόνως αισθάνεσαι να σεργιανούν εκεί μέσα και οι αλλοτινές οι εποχές . Ακούς τις ομιλίες και τους ήχους του «Τώρα» αλλά μαζί έρχονται και συζητάνε - σαν γειτόνισσες από παλιά - οι μνήμες του «Χθες» . Βλέπεις τις εικόνες τις σημερινές , αλλά όπως στην οθόνη του σινεμά περνούν μπροστά στα μάτια σου και οι ασπρόμαυρες σκηνές μιας ωραίας ταινίας από τα περασμένα . Οι μνήμες και οι ιστορίες που κουβαλά μαζί του τούτο το αληθινό και ανθρώπινο μαγαζί έχουν νικήσει του Λήθη του Χρόνου . Όλα εκεί μέσα σου δημιουργούν την αίσθηση ότι κάπου , κάπως , κάποτε , τα έχεις ξαναδεί . Είναι ένα μαγαζί που νιώθεις οικειότητα κι εμπιστοσύνη, ένα ψιλικατζίδικο αυθεντικό που έμεινε σταθερό στην παράδοση και την απλότητα , ένα κατάστημα που αισθάνεσαι και ξέρεις πως εδώ θα βρεις εκείνο που ζητάς κι πως αν δυσκολεύεσαι θα σε βοηθήσουν να το βρεις . Έτυχα , π.χ. , εκεί , την ώρα που ένα νέο παιδί το οποίο θα πήγαινε φαντάρος, ρωτούσε τι θα χρειαστεί να πάρει μαζί του στο κέντρο νεοσυλλέκτων . Και ο Νίκος , με την εμπειρία των χρόνων που είχε αποθησαυρίσει σαν κληρονομιά από τους παλιούς , του έδωσε ό,τι θα του ήταν χρήσιμο στη νέα του ζωή : παραμάνες , λουκέτα , βελόνες , κλωστή , νυχοκόφτη , τσαντάκι ξυριστικών , σακίδιο ταξιδιού , φανέλες παραλλαγής , κλπ , κλπ . Έτυχα , πάλι μπροστά , σε άλλη στιγμή , που μια γιαγιά ήθελε να πάρει μια ρόμπα και δυσκολευόταν . Τελικά , με την υπομονή και τη βοήθεια της Κανέλλας και της Αθηνάς, βρήκε εκείνη τη «σκούρα και λουλουδάτη» ρόμπα που γύρευε κι έφυγε κατευχαριστημένη .
Βέβαια οι καιροί , η κοινωνία και οι άνθρωποι έχουν αλλάξει ριζικά και πολλά ποιοτικά χαρακτηριστικά της λειτουργίας του Ψιλικατζίδικου «ΜΕΡΕΚΟΥΛΙΑ- ΧΟΥΛΗ» έχουν μεταβληθεί εκ των πραγμάτων . Υπάρχουν , λόγου χάρη , ακόμα γεμάτα τα κουτιά και τα συρτάρια με τα κουμπιά , αλλά στους καιρούς του ετοιματζίδικου ρούχου , κανείς πια δεν χρειάζεται να αγοράσει κουμπιά , τα οποία ήταν περιζήτητα την εποχή που δούλευαν οι μοδίστρες και οι ράφτες και οι γυναίκες έπλεκαν ρούχα στο χέρι . Η εισβολή του φτηνού , εισαγόμενου ρούχου στην αγορά , έριξε επίσης και την αγορά των ρούχων από το ψιλικατζίδικο . Συνεχίζουν όμως να κινούνται τα ψιλικά , τα εσώρουχα , οι κάλτσες , οι πιτζάμες και τα ρούχα εργασίας . Και πάντως παραμένει ακόμα ζωντανό κι ενεργό ένα παραδοσιακό αγοραστικό κοινό , για το οποίο το να αγοράζει τα χρειαζούμενα από το ψιλικατζίδικο «ΜΕΡΕΚΟΥΛΙΑ-ΧΟΥΛΗ» είναι τρόπος ζωής .
Σήμερα η Σπάρτη βρίσκεται σε μια μακρά μεταβατική περίοδο . Κάπου πηγαίνει , κάπου το πάει , αλλά ακόμα δεν μπορείς να μαντέψεις ποια θα είναι η κατάληξη , αν στο τέλος – δηλαδή - θα εξελιχθεί σε κάτι καλύτερο ή σε κάτι χειρότερο απ’ αυτό που ήταν. Σ’ αυτή τη δύσκολη πορεία , μαγαζιά όπως το παραδοσιακό ψιλικατζίδικο «ΜΕΡΕΚΟΥΛΙΑΣ – ΧΟΥΛΗΣ» δείχνουν το δρόμο , κρατάνε απαραίτητες ισορροπίες , ξυπνούν μνήμες αναγκαίες , βάζουν χρώμα και άρωμα στο γκρίζο και διατηρούν την αλυσίδα της παράδοσης άρρηκτη , θυμίζοντας κάθε στιγμή ότι η Σπάρτη ΠΡΕΠΕΙ να βρει τρόπο να παντρέψει αρμονικά το παλιό με το νέο , να μη χάσει τα σύνδεσή της με το «Χθες» , ώστε στην ολοκλήρωσή της να είναι μια πόλη σύγχρονη αλλά ανθρώπινη , μια πόλη που θα ζει στο «Σήμερα» , αλλά θα νιώθει και την ανάσα του «Χθες» .
Όπως ένας λαός που ξεχνά την Ιστορία του είναι προορισμένος να χαθεί , με όμοιο τρόπο και μια πόλη που κόβει τους δεσμούς με το παρελθόν της και απαρνιέται την ιστορική διαδρομή της θα γίνει μια πόλη χωρίς «ψυχή» , χωρίς ταυτότητα και χωρίς μέλλον . Η Σπάρτη πρέπει να βρει τρόπους (μέσα στις συγκλονιστικές μεταμορφώσεις που συντελούνται τις τελευταίες 10ετίες στο σώμα της) να διατηρήσει στοιχεία τα οποία θα τιμούν τους παλιούς ανθρώπους , αυτούς που έγραψαν λέξη –λέξη τη νεότερη ιστορία της και θα αποτυπώνουν με σαφήνεια την πορεία της από την ίδρυσή της έως ΚΑΙ το σήμερα .

«Το παρόν δεν ακινητοποιείται. Ενα καθαρό παρόν είναι αδιανόητο… θα ’ταν ανύπαρκτο. Το παρόν περιλαμβάνει πάντα ένα μέρος του παρελθόντος και ένα μέρος του μέλλοντος». ΜΠΟΡΧΕΣ
24-5-2017
Βαγγέλης Μητράκος

Το Ε/Γ-Ο/Γ ΒΙΤΣΕΝΤΖΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ, παραμένει στο λιμένα της Κισσάμου μέχρι αποκατάστασης τεχνικής βλάβης

Χανιά 14/06/2017

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


H ΛΑΝΕ ενημερώνει το επιβατικό κοινό ότι το Ε/Γ-Ο/Γ ΒΙΤΣΕΝΤΖΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ, παραμένει στο λιμένα της Κισσάμου μέχρι αποκατάστασης τεχνικής βλάβης. Ως εκ τούτου τα δρομολόγια του πλοίου, 14/06/2017 από Κίσσαμο-Αντικύθηρα-Κύθηρα-Γύθειο και Γύθειο-Κύθηρα-Αντικύθηρα-Κίσσαμο θα παραμείνουν ανεκτέλεστα.

Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

ΣΥΝΕΔΡΙΟ: «Παγκόσμιο Συνέδριο Βιοσυντονισμού - Biomedis» από τις 13 έως τις 20 Ιουνίου στο Παράλιο Άστρος Αρκαδίας

Τρίπολη, 01/06/2017

Δελτίο Τύπου
ΣΥΝΕΔΡΙΟ: «Παγκόσμιο Συνέδριο Βιοσυντονισμού - Biomedis»

Η Pelop Media p.c. έχει την τιμή να φιλοξενήσει το «Παγκόσμιο Συνέδριο Βιοσυντονισμού - Biomedis», με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 40 χρόνων αναγνώρισης του βιοσυντονισμού ως επίσημη αναγνωρισμένη εναλλακτική ιατρική μέθοδος. Το συνέδριο που θα διεξαχθεί από τις 13 έως τις 20 Ιουνίου στο Παράλιο Άστρος Αρκαδίας, στο ξενοδοχείο Astros Beach Boutique Hotel, έχει σκοπό να αναδείξει τη σύνδεση της ιατρικής επιστήμης με την αρχαία Ελλάδα. Μεγάλος υποστηρικτής της διοργάνωσης του συνεδρίου είναι η Περιφέρεια Πελοποννήσου.

Απευθύνεται σε όλους τους ιατρικούς επιστημονικούς και ακαδημαϊκούς κύκλους που εμπλέκονται άλλοτε έμμεσα και άλλοτε άμεσα με την ιατρική επιστήμη και τους τομείς υγείας. Στο συνέδριο θα συμμετέχουν με εισηγήσεις τους, διακεκριμένοι γιατροί και ερευνητές στο χώρο της υγείας από 30 και πλέον χώρες, οι οποίοι θα παρουσιάσουν τις τελευταίες τεχνολογικές εξελίξεις στα θέματα της επιστήμης του Βιοσυντονισμού.
Η διεξαγωγή του συνεδρίου θα πραγματοποιηθεί σε τρεις διαφορετικές πόλεις της Πελοποννήσου, Ναύπλιο, Παράλιο Άστρος και Τρίπολη. Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου θα πραγματοποιηθούν επισκέψεις σε αρχαιολογικούς χώρους, παραδοσιακούς οικισμούς καθώς και σε χώρους θρησκευτικού ενδιαφέροντος στους νομούς Αρκαδίας και Αργολίδας. Με την επίσκεψη στο ιερό του Ασκληπιού στην Επίδαυρο, οι επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν ένα από τα σημαντικότερα ιερά και θεραπευτικά κέντρα της αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής εποχής, στο οποίο χρησιμοποιούνταν θεραπευτικές μέθοδοι βασισμένες στις αρχές ενεργειακής ισορροπίας, αρχές στις οποίες στηρίζεται και η επιστήμη του Βιοσυντονισμού.
Ταυτόχρονα έχουν προγραμματιστεί εκδηλώσεις ψυχαγωγικού χαρακτήρα που θα πλαισιώνουν τις εργασίες του συνεδρίου. Στόχος είναι οι Έλληνες και ξένοι συμμετέχοντες να γνωρίσουν τις Πελοποννησιακές παραδόσεις και την τοπική κουλτούρα και να αποτελέσουν πρεσβευτές της Πελοποννήσου στο εξωτερικό. Βασικός στόχος των εκδηλώσεων που θα πλαισιώνουν το Παγκόσμιο Συνέδριο Βιοσυντονισμού είναι να προβληθεί η Πελοπόννησος ως ιδανικός και ανταγωνιστικός τουριστικός προορισμός στη Μεσόγειο και οι επισκέπτες να γνωρίσουν μαγευτικά τοπία, νέες μορφές τουρισμού και τα τοπικά προϊόντα κατά την παραμονή τους.

Βιοσυντονσιμός - Βιοανάδραση
Ο Βιοσυντονισμός ή Βιοανάδραση είναι μία εναλλακτική ιατρική μέθοδος που έχει αναγνωριστεί, τόσο στην Ελλάδα με πρόσφατη υπουργική απόφαση (υπ. αριθμ Γ3β/ΓΠ/οικ.63736_24.08.2016), όσο και στο εξωτερικό όπου ασκείται ελεύθερα και αναγωρισμένα. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την ευρεία διάδοση της μεθόδου του βιοσυντονισμού σε χώρες του πρώην Ανατολικού μπλοκ, όπως η Ρωσία όπου εφαρμόζεται ακόμη και σε κρατικά νοσοκομεία και υπάρχει μεγάλος αριθμός κλινικών μελετών όπου φαίνεται η μεγάλη αποτελεσματικότητά της. Επίσης ευρέως ασκείται και σε Ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία, αλλά και στην Αμερική όπου αναφέρεται και αναγνωρίζεται από διεθνούς κύρους επιστημονικούς φορείς όπως για παράδειγμα το Mayo Clinic Foundation for Medical Education and Research (Mayo Clinic Book of Alternative Medicine, 2007).

Για περισσότερες πληροφορίες και το πλήρες πρόγραμμα του Συνεδρίου μπορείτε να απευθυνθείτε στον επίσημο διαδικτυακό τόπο του συνεδρίου www.BiomedisWorldEvent.com.

Για την εγγραφή σας και την παρακολούθηση των εργασιών του συνεδρίου είναι απαραίτητη η έγκαιρη δήλωση συμμετοχής στην παρακάτω διεύθυνση.
info@biomedisworldevent.com

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΑΡΚΑΔΙΚΟ ΒΗΜΑ"
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Για το βανδαλισμό του μνημείου της 3ης Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας (ΔΣΕ) στον Ταΰγετο



Kομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας
Επιτροπή περιοχής Πελοποννήσου
Καλαμάτα, Αριστοδήμου 14
Τηλ/φαξ: 27210261512
email: kkepeloponisou@gmail.com




    ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ  -  ΣΧΟΛΙΟ    

Για το βανδαλισμό του μνημείου της 3ης Μεραρχίας του ΔΣΕ στον Ταΰγετο

Την Τρίτη 30/5 το βράδυ άγνωστοι έβαψαν και προσπάθησαν να καταστρέψουν το μνημείο της 3ης Μεραρχίας του ΔΣΕ που πρόσφατα κατασκευάστηκε στον Ταΰγετο. Η ΕΠ Πελοποννήσου του ΚΚΕ καταγγέλλει θρασύδειλη ενέργεια των βανδάλων που αμαύρωσαν το μνημείο προς τιμήν της 3ης Μεραρχίας του ΔΣΕ.
            Προφανώς κάποιοι ενοχλήθηκαν από την παρουσία χιλιάδων και χιλιάδων λαού στα αποκαλυπτήρια του μνημείου την Κυριακή 28 Μαΐου.


            Η ιστορία του εργατικού επαναστατικού κινήματος στην Ελλάδα και την Πελοπόννησο είναι μεγάλη και ποτισμένη με το αίμα χιλιάδων αγωνιστών. Αυτούς τιμήσαμε την Κυριακή, αυτούς τίμησαν με την παρουσία τους οι χιλιάδες συγκεντρωμένοι, αλλά και όλοι αυτοί που συνέβαλαν στην ανέγερση του μνημείου, άσχετα αν συμφωνούν σε όλα με το ΚΚΕ.
            Οι εχθροί του λαού γνωρίζουν  ότι αυτά τα παλικάρια γεννήθηκαν μέσα από τα σπλάχνα του ΚΚΕ,  ότι το παράδειγμά τους εμπνέει σήμερα χιλιάδες αγωνιστές για  την ανιδιοτέλεια, την αφοβία απέναντι στον αντίπαλο, την αγάπη στο φτωχό λαό,  την πίστη στα ιδανικά για μια ανώτερη κοινωνία που θα καταργεί την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, το σοσιαλισμό - κομμουνισμό
    Αυτοί οι δεσμοί  δε σβήνουν  με  μπογιά που ρίχνουν νύχτα οι "γυμνοσάλιαγκες".
            Καλούμε το λαό της Πελοποννήσου να καταδικάσει αυτές τις ενέργειες, να απομονώσει τις αντιδραστικές δυνάμεις που στρέφονται ενάντια στα λαϊκά συμφέροντα, να περιφρουρήσει το μνημείο τιμής της 3ης Μεραρχίας του ΔΣΕ.


Καλαμάτα 31/5/2017

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

"Ο ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ "ΡΟΔΟΝ" θα ζει για πάντα στην καρδιά μας !


ΤΟ "ΡΟΔΟΝ" ΖΕΙ !!!

Πολλές φορές, τα περασμένα, εκεί που λες ότι έχουν πεθάνει, έρχονται διακριτικά να σου τραβήξουν το μανίκι, για να σου πουν ότι είναι κοντά σου, ότι ακολουθούν τα βήματα της ζωής σου, αρκεί να έχεις ανοιχτά τα μάτια της ψυχής για να τα βλέπεις και να τα αναγνωρίζεις. 
Είχαμε κάποτε στη Σπάρτη ένα παλιό καλοκαιρινό σινεμαδάκι με το όνομα "ΡΟΔΟΝ" , που συντρόφεψε κι ομόρφυνε τη ζωή μας σε μοναχικά και άσχημα χρόνια. "Πέθανε" κάποια στιγμή όταν η κοινωνία το απέβαλλε απ' τη ζωή της σαν ανεπιθύμητο, αλλά μετά από 30 χρόνια, περίπου, το ανάστησε (με θυσίες πολλές) ο παλιός κινηματογραφιστής και ρέκτης Κώστας Ρουμελιώτης. Για αρκετά καλοκαίρια το "ΡΟΔΟΝ" μας χάρισε όμορφες στιγμές, ώσπου έκλεισε πριν μερικά χρόνια για πάντα και κατεδαφίστηκε ό,τι το θύμιζε. Ο δήμος Σπάρτης , δυστυχώς , δεν στάθηκε ικανός ή δεν θέλησε να το κρατήσει , ως το τελευταίο παραδοσιακό θερινό σινεμά της Σπάρτης κι ένα από τα τελευταία ΟΛΗΣ της Ελλάδας.
Περαστικός, τυχαία, ήμουν σ' έναν δρόμο της Σπάρτης , όταν η ματιά μου έπεσε στο μπαλκόνι ενός παλιού, ακατοίκητου νεοκλασικού (Άγιδος 72). Με έκπληξη και συγκίνηση βαθιά είδα να αναπαύεται εκεί, στηριγμένη στον τοίχο, η πινακίδα, που πάνω της κάποτε το "ΡΟΔΟΝ" καρφίτσωνε τις φωτογραφίες από τα έργα που πρόβαλλε!!!
Κι επάνω στην πινακίδα, η τελευταία ανάρτηση του "ΡΟΔΟΝ" και του Κώστα Ρουμελιώτη, λίγο πριν οι μπουλντόζες κατεδαφίσουν το σινεμά του:

"Ο ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ "ΡΟΔΟΝ"
ΕΚΛΕΙΣΕ ΤΙΣ ΘΕΡΙΝΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
ΛΟΓΩ ΑΝΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗΣ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΠΙΛΕΞΑΤΕ 
ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΣΑΣ ."
Ναι ! Όταν οι μνήμες ζωντανεύουν κι έρχονται να σε βρουν, συνήθως , κάνουν τα μάτια σου να βουρκώνουν !
Το "ΡΟΔΟΝ" θα ζει για πάντα στην καρδιά μας !